บทที่ 8 เกมทรมานของคนปากแข็ง

ร่างกายอวบอุ่นที่นั่งคล่อมอยู่บนกลางตัวชายหนุ่มส่งเสียงครางกระเส่าต่างกับคนที่นอนอยู่บนเตียง สองมือสอดประสานอยู่ตรงท้ายทอย ใบหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองเป็นแกนให้อีกฝ่ายยึดเอาไว้

"ฮ่าาาห์ อืมมมคุณอีริคคะ วิเวียนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ"ร่างที่ขยับโยกอยู่ด้านบนส่งเสียงแผ่ว

"งั้นก็มานี่สิ"เขาจับร่างเล็กพลิกลงอยู่อยู่ใต้าร่างสูงใหญ่ของตนเองแล้วสอบสะโพกเข้าออกรุนแรงจนหญิงสาวส่ยหน้าไปมาไม่หยุด

"อ๊าาาา อือ"แรงโถมเข้าหาร่างเล็กรุนแรงใส่ไม่ยั้ง ร่างหญิงสาวขยับโยกส่ายตามจังหวะที่อีริคส่งให้ ร่างเล็กกระตุกเกร็งส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหฤหรรษเมื่อถึงฝั่งฝัน แต่เขาไม่หยุดกลับส่งแรงเข้าไปอีก วิเวียนเสร็จไปแล้วถึงสามครั้งแต่คนบนร่างของเธอพึ่งปลดปล่อยน้ำสีขาวลงในถุงยางที่บางเฉียบแต่ป้องกันได้มีประสิทธิ์ภาพ ใบหน้าขรึมมองใบหน้าชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขาถอนตัวออกจากวิเวียนใช้ทิชชู่จับรูดถุงสีใสออกแล้วส่งให้กับทอมที่ยืนอยู่ตรงผ้าม่าน ทอมหันกลับมาเมื่อเสียงกิจกรรมของเจ้านายหยุดลง วิเวียนชินแล้วกับการที่มีบุคคลที่สามเข้ามายืนทำหูดับยามที่เธอและอีริคมีกิจกรรมเพื่อผ่อนคลาย เธอดึงเอาผ้าห่มผืนบางขึ้นปิดอกเปลือยเอาไว้ อีริคลุกขึ้นยืนให้ทอมเอาเสื้อคลุมมาสวมให้

"หายเหนื่อยก็ไปอาบน้ำ ค่าเหนื่อยของเธออยู่บนโต๊ะ"อีริคเดินหายไปในห้องน้ำ ทอมไปยืนกางขากอดอกอยู่หน้าประตูเพื่อทำหน้าที่บอดี้การ์ด วิเวียนเห็นจึงเดินมาหา

"ทอม นายจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเหรอ"

"ตลอดไปคืออะไร"ทอมจ้องหน้าคนถามเขม็ง วิเวียนไม่ตอบเธอยักไหล่แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอีกด้านของห้อง เสียงประตูเปิดออก ทอมจึงหันกลับไปมองหน้าอีริค

"ถ้ามีคำถามเยอะก็ทำให้ไม่ต้องถามอีก"อีริคบอกเพียงประโยคสั้นๆแล้วเดินออกจากห้องพักของโรงแรมหรู ภายในรถทอมที่ขับรถอยู่ ใส่บลูทูธเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์

"ครับหมอเกรย์"

//อาการของคุณเจโลดีขึ้นรู้สึกตัวแล้ว//

"ขอบคุณครับผมรายงานนายเอง นายครับหมอเกรย์แจ้งผลว่าคุณเจโลอาการดีขึ้นแล้วครับ สติมาแล้ว"

"ดีกลับบ้านเลย"ทอมเปลี่ยนเส้นทางมุ่งกลับไปยังคฤหาสน์หรูทันทีที่ได้ยินคำสั่ง เสียงขว้างข้าวของในห้องที่กักตัวเจโลเอาไว้ดังติดต่อกัน ทอมชักปืนออกจากอกเสื้อทันที อีริคที่เดินตามหลังทอมยกยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ยินเช่นกัน

"ไม่ต้องหรอก เรี่ยวแรงจะมีซักแค่ไหน เจ็บขนาดนั้น"อีริคโบกมือปล่อยให้ทอมเดินไปเปิดประตูออก ทั้งคู่รีบเอี้ยวหัวตัวเองหลบแจกันใบพอดีมือที่ลอยออกมาทันทีที่ประตูเปิด สภาพภายในห้องพักระเกะระกะไปด้วยสิ่งของที่แตกกระจาย เสาน้ำเกลือล้มลงกับพื้น ร่างบางที่ยืนหอบสภาพดูไม่แตกต่างกับสิ่งของภายในห้องแม้แต่น้อย แขนขาวๆมีเลือดไหลเป็นทางจนหยดลงพื้น ดวงหน้าซีดๆเมื่อเห็นอีรีคก็กระโจนเข้าหาโดยไม่พูดจา ทอมคว้าท่อนแขนสองข้างหักกลับไปด้านหลังทันที เข่ากดลงกับแผ่นหลังบางที่ต้องคุกเข่าหมอบลงกับพื้นตามแรงกดของทอม อีริคเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง จุ๊ปากเบาๆพร้อมกับส่ายหน้า

"โอ๊ะโอ๋คุณตำรวจเจโล ช่างไม่ดูตัวเองเอาเสียเลยนะครับ"เขาเยาะเย้ยคนที่หอบด้วยความเหนื่อยอ่อนหมอบอยู่กับพื้น

"หุบปากเลวๆของมึงไปเลยไอ้อีริค"เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าเรียวจนเลือดกลบปาก

"ถุ๊ยส์! เหอะ! น้ำหน้าอย่างมึงเก่งได้แต่กับคนไม่มีแรงเท่านั้นแหละ"เจโลเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมที่กำลังมองหน้าเขานิ่ง

"หนุ่มน้อย เคยได้ยินหรือเปล่า ว่าคนเราต้องรู้จังหวะ ถ้านายยังกล้าดึงดันนายจะรู้ว่าความเจ็บปวดที่แท้มันเป็นยังไง"

"อย่ามาปากหมาใกล้ๆกู มึงมันไม่มีน้ำยา ซ่อนอยู่หลังลูกน้องเหี้ยๆของมึงไปเถอะ อย่าทำปากดีแถวนี้เลย"อีริคเดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายเท้าเขี่ยคางคนที่หมอบอยู่ให้เงยหน้าขึ้น

"ไก่อ่อนอย่างมึงนี่ไม่ใกล้ตายก็ไม่สำนึกสินะ"อีริคล้วงปืนออกมาจากอกเสื้อตัวเองจ่อเข้าที่ขมับเจโล

"ถึงกูตายกูก็ไม่คิดจะขอชีวิตจากสัตว์นรกอย่างมึงให้เสียเกียรติหรอก อยากฆ่าก็ฆ่าเลยจะลีลาทำห่าอะไร"

"ปากดีจริงๆ ถ้าปากดีขนาดนี้ก็คงมีแรงแล้วล่ะสิ ทอมนายจับแขวนไว้หน้าบ้าน อ้อปล่อยหมาของมันออกมาด้วย"อีริคจิ๊ปาก แล้วหันไปสั่งทอม

"อะไรนะมึงจับบลูโน่มาด้วยงั้นเหรอ ไอ้สัสมึงนี่กล้ากระทั่งกับหมา เหี้ยชัดๆ"สิ้นประโยคอีริคใช้ด้ามปืนตบเข้าที่ใบหน้าของเจโลจนโหนกแก้มแตกเลือดซึม

"ถ้ารู้ว่าตัวเองจะไม่รอดหัดสงบปากเอาไว้เผื่อมึงจะมีทางรอดอย่าโง่"เขาเดินออกไปด้านนอกทันที ทอมลากคนที่ทำท่าจะหมดแรงออกไปที่หน้าบ้าน สั่งให้คนเอาเชือกมาจับมัดสองแขนของเจโลเอาไว้แล้วดึงขึงไม่ให้ขาถึงพื้น เสียงหมาบลูโน่เมื่อเห็นเจ้านายตัวเองก็เห่ากรรโชกรุนแรง

"บลูโน่ อย่าเห่า อย่าเห่าสิวะ"เจโลเห็นหมาตัวเองตะกายพยายามให้หลุดจากโซ่ คนที่จับโซ่ของมันมีเครื่องช๊อตไฟฟ้าถือเอาไว้ เมื่อบลูโน่กระโจนเข้ากัด มันก็เอาเครื่องจี้ลงที่ตัวหมา เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแล้วเงียบไป เจโลถึงกับน้ำตาคลอเมื่อเห็นสภาพของหมาตัวเอง